★ heeft mij niet overtuigd
★★ niet slecht
★★★ goed
★★★★ een aanrader
★★★★★ een meesterwerkje

woensdag 20 februari 2013

Dit zijn de namen - Tommy Wieringa

Uitgegeven bij De Bezige Bij
301 blz.

Net zoals in Joe Speedboot trekt Wieringa ook deze roman verrassend snel op gang. Zijn voorstelling van het hoofdpersonage Pontus Beg is al meteen raak. Pontus is een al wat oudere politiecommissaris in een klein (fictief) stoffig grensstadje, Michailopol, ergens in de Kaukausus misschien. Naarmate hij ouder wordt, heeft hij meer en meer behoefte aan een nieuwe zingeving, een gevoel van verbondenheid. Dat zoekt hij in de joodse religie.
De hoofdstukken over Pontus worden afgewisseld met hoofdstukken over een groep vluchtelingen, die in barre omstandigheden proberen te overleven in de steppe.
Pontus’ zoektocht naar identiteit komt in een stroomversnelling terecht als op een dag de uitgemergelde vluchtelingen in het dorp aanbelanden. Hij laat hen oppakken en vindt in de bagage van een van hen toch wel een zeer merkwaardig ‘voorwerp’. Het is  het bewijs van een misdaad, die hij probeert op te lossen.
Het is duidelijk waarom Wieringa de twee verhaallijnen naast elkaar zet. De gemeenschappelijke vraag naar identiteit is te mooi om te laten liggen. Toch kon de obsessie van Pontus met de joodse religie mij niet echt boeien, ook al ligt hierin de aanzet naar het einde van de roman.  
Een goede Wieringa dus, in zijn eigen onovertroffen stijl, met humor en veel vaart. Maar dat waw-gevoel van na Joe Speedboot heb ik niet gehad.
★★★☆☆

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen