★ heeft mij niet overtuigd
★★ niet slecht
★★★ goed
★★★★ een aanrader
★★★★★ een meesterwerkje

zaterdag 19 april 2014

Het spel der tronen (Het Lied van IJs en Vuur #1) - George R.R. Martin


Vertaald door Renée Vink
Uitgegeven bij Luitingh-Sijthoff
767 blz.


Dat Game of Thrones een hype is, is op zijn minst een understatement. Ik word dan altijd wat nieuwsgierig. What's all the fuss about? Op zoek dus naar het eerste boek van George R.R. Martin, het eerste uit een lange reeks. Dat ik daarmee hopeloos achterloop bij wat op dit ogenblik al op het scherm te zien is, besef ik maar al te goed. Voor wie er nog iets aan heeft, wil ik toch mijn leeservaringen delen.
De lectuur wou niet meteen vlotten. Vooral de eerste hoofdstukken kreunen onder het gewicht van namen en titels en bloedlijnen. Je kan het nog het beste vergelijken met de ingewikkelde dynastieke toestanden uit de Rozenoorlogen. Bij nader toezien zijn er wel meer gelijkenissen. Net als in Philippa Gregory's populaire fictiereeks The Cousins' War (met oa The White Queen), heeft Game of Thrones een typische avonturenplot. Het is een bijna archetypisch verhaal van verraad en trouw, van opoffering en wreedheid, van helden en slechteriken en buitenbeentjes.  Daar ligt volgens mij ook de verklaring voor het succes van dit soort proza en zijn spin-offs. Mensen willen graag een sterk verhaal te horen krijgen. En het moet gezegd, als je over de vele namen en details heen kan lezen, word je door het verhaal meegezogen. 
Veel  recensenten struikelen over het gebrek aan diepgang bij de personages. Dat heeft mij minder gestoord. Dit is een avonturenroman, en dan ben ik best met tevreden met kleurrijke personages. Ik kan zo zien dat ze een tv-reeks kunnen dragen. 
Minder overtuigd was ik van het fantasy-aspect van deze roman. De vele verwijzingen naar bovennatuurlijke wezens als schrikhonden, weirbomen, de Anderen vond ik zelf maar een flauw afkooksel van The Lord of the Rings.  Als die verwijzingen ook nog eens te letterlijk worden opgevoerd, zoals de drakenjongen aan de borst van de laatste telg van het huis der Draken, kon ik alleen maar de wenkbrauwen fronsen. 

Daarmee is voor mij dan ook alles gezegd. Mijn nieuwsgierigheid is bevredigd, ik heb het boek best graag gelezen, maar een verslaving zal Game of Thrones voor mij zeker nooit worden. 

★★1/2☆☆


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen