Aquarium - David Vann

Uitgegeven bij De Bezige Bij
Vertaald door Arjaan en Thijs van Nimwegen
252 blz.

Aquarium kon wat mij betreft niet beter komen op mijn leesweg. Ik lijd al een tijdje aan een lichte vorm van leesverzadiging. Ik lees nog steeds veel, maar raak nog zelden enthousiast. Dan is zo'n boek als Aquarium precies wat je nodig hebt: een spannende beklijvende roman over ouders en kinderen, in een originele setting en een wat bizarre plot.  Heerlijke lectuur vond ik het, hoewel het verhaal best zijn donkere kantjes had.

Aquarium speelt zich grotendeels af in het aquarium van Seattle. Daar wacht de twaalfjarige Caitlin na school op haar mama. Daar ontmoet ze een vreemde oudere man, die net als zij gefascineerd is door de meest exotische vissoorten. Hun vriendschap rakelt oude familiegeheimen op en stelt haar relatie met haar moeder zwaar op de proef.  

Het verhaal wordt verteld door de ogen van de oudere Caitlin, maar is evenzeer het verhaal van Sheri, Caitlins moeder. De inventieve, wat gedurfde plot maakt de beleving voor de lezer dubbel zo intensief. Ik blijf hier bewust wat vaag, uit schrik voor spoilers. Op mij heeft de roman echt wel indruk gemaakt. Dat ik zelf niet zo'n vissenfreak ben, dat het voor mij wat minder aquarium had mogen zijn, is een randbemerking die niets afdoet aan mijn waardering voor deze roman. Ik heb er veel leesplezier aan beleefd. 

★★★★

Staal – Silvia Avallone

Vertaald door Manon Smits
Uitgeverij: De Bezige Bij, Amsterdam 
352 blz.

Twee meisjes op het strand. Klinkt idyllisch. Alleen, het strand is in Piombino, een klein Italiaans dorpje met zicht op het droomeiland Elba. En daarmee stopt de idylle, want behalve de staalfabrieken is er niets te beleven en het strand ligt er vol aangespoeld afval, roestige buizen … De meisjes wonen in de via Stalingrado, aan de ene kant het strand, aan de andere kant de huurflats, met zijn urinestank binnen en druggebruikers buiten. Alles ademt er dezelfde troosteloosheid uit. Tegen die achtergrond spelen de pubers Anna en Francesca hun niet altijd even onschuldige spelletjes. 
Silvia Avallone tast voortdurend de grenzen van zwaarte en lichtheid af. Vanuit dat standpunt hou ik dan ook veel van het laatste hoofdstuk van de roman. Het kan de vieze smaak niet helemaal wegnemen, maar het vat perfect de paradox samen die Piombino is. Alles hangt af van de richting waarin je kijkt. Aan de ene kant het strand en de zee, aan de andere kant een werkelijkheid van staal en beton. Daartussen moeten twee kwetsbare meisjes zich een leven dromen. 

Alweer een roman die zich afspeelt aan de rand van de Italiaanse maatschappij. Vergeet de clichés over ‘la dolce vita’ en geniet van deze prachtige debuutroman van Silvia Avallone over vriendschap, eerste liefde en volwassen worden!

✭✮✮✮✩