Woesten - Kris Van Steenberge

Uitgegeven bij Vrijdag, Antwerpen - Podium, Amsterdam
382 blz.

Woesten begint op het einde van de negentiende eeuw. De jonge Elizabeth is al snel het kleine West-Vlaamse boerendorp Woesten ontgroeid en snakt naar meer. Haar ontsnappingsroute, een huwelijk met de jonge arts Guillaume, wordt allesbehalve een sprookje.  Zij krijgen een tweeling, twee jongens. De ene bloedmooi en de lieveling van zijn vader, wordt Valentijn genoemd. De andere is van bij de geboorte mismaakt en kan nauwelijks praten. Zijn vader weigert hem te herkennen en het kind gaat door het leven als Nameloos. Alle aandacht van Elizabeth gaat naar de opvoeding van de twee jongens.  En op het ogenblik dat in de wereld de grote vuurhaard losbarst van de Eerste Wereldoorlog, wordt ook Woesten getroffen door een vreemd soort familiedrama. 

Het verhaal wordt  afwisselend verteld door de ogen van Elizabeth, van de vader en van de twee zonen. Elk hoofdstuk voegt een stukje aan de puzzel toe, geeft meer inzicht in wat er die noodlottige zomer van 1914 gebeurd is. 

De Eerste Wereldoorlog is aanwezig en speelt een rol, maar het is zeker niet het zoveelste oorlogsboek.  Het deed mij qua sfeer, setting en epische toon sterk denken aan Engelenmaker van Stefan Brijs en Brandlucht van Eric Vlaminck en een beetje ook aan De geruchten van Hugo Claus. Een roman stevig ingebed in een Vlaamse verteltraditie, zonder dat ik het daarom een streekroman zou willen noemen. 

Met Woesten won Kris Van Steenberge niet alleen de Debuutprijs 2014, maar ook de publieksprijs en de juryprijs van De Bronzen Uil 2014. En ondertussen is bekend dat er mogelijks een verfilming komt. Het gaat dus hard voor Kris Van Steenberge.

De verwachtingen waren dan ook vrij hoog gespannen toen ik aan het boek begon. Dat speelt niet altijd in het voordeel van een boek, maar Woesten heeft de leestest met glans doorstaan. Misschien dat 4 sterren niet iets te veel is, maar sterren met komma's zijn er niet. 

★★★★

You, fascinating you - Germaine Shames

“Behind every great love song is an unforgettable woman.”

  

In 1938 schreef de Italiaanse orkestleider maestro Pasquale Frustrace een lied voor Margit Wolf, een Hongaarse ballerina waarop hij verliefd was geworden. Tu, solamente tu werd eerst opgenomen door Vittorio de Sica en haalde snel de hitparades. Zarah Leander zong het als Du Immer Wieder Du maar voor de meesten onder ons klinkt de versie  van de Glenn Miller Army Air Force Band het bekendst in de oren. Je kan de song in zijn verschillende versies hier beluisteren:

http://germainewrites.com/hear-the-song/

Het verhaal achter de song is minder bekend. De roman begint als een liefdesverhaal maar minstens even belangrijk is dat het verhaal zich afspeelt in de boeiende wereld van muziek en opera en ballet. De talkies worden steeds populairder en dat heeft zijn gevolgen voor wie van de muziek moet leven: het leven van Pasquale en Margit loopt niet altijd van een leien dakje. Bekende namen als Vittorio de Sica, Zarah Leander, Cecil B. de la Mille en, heel even, Greta Garbo, kruisen het pad van de hoofdpersonages en geven de roman dat tikkeltje meer. Als het verhaal de oorlogsjaren induikt, wordt het een aangrijpend verhaal van moed en volharding, dat weer minder gekende facetten van deze dramatische periode in de geschiedenis van de twintigste eeuw tot leven brengt. Het jonge stel Frustrace-Wolf krijgt het onder het Mussolini-bewind  steeds moeilijker.  Almaar meer wetten maken het dagelijkse leven van joden moeilijk. De joodse Margit wil absoluut met hun zoontje nog eens naar Hongarije, bij haar ouders. Frustrace blijft in Italië. En plots bevindt ze zich aan de verkeerde kant van de grens en kan niet meer terug. De situatie wordt uitzichtloos en Margit heeft er alles voor over opdat haar zoon zijn vader zou terugzien. Het is haar survivor’s story die Germaine Shames vertelt in You, fascinating you.  

De roman is voorlopig alleen in het Engels te verkrijgen. Ik hoop dat hij snel in het Nederlands vertaald wordt. Wordt zeker een bestseller.
★★★★☆