Marina Bellezza

Vertaald door Manon Smits
Uitgegeven bij De Bezige Bij
528 blz.

Marina Bellezza is de tweede roman van Silvia Avallone en de verwachtingen staan hoog gespannen. Met haar eersteling Staal scoorde ze hoge ogen. Ik vond het toen een van de beste romans van het ogenblik. 

En nu dus Marina Bellezza. Marina is een Bellezza, van naam en ook in het echt. En ze weet het van zichzelf en gedraagt zich ernaar. Haar jeugd is getekend door een losbol van een vader en een moeder zonder ruggengraat. Maar Marina is vastbesloten haar deel van het geluk in het leven op te eisen. Beroemd wil ze worden, en veel geld verdienen en een vuist maken tegen alles wat haar tegenzat.  Met haar goddelijke stem zoekt ze de camera's op en probeert een glamourdiva te worden. Op een soort van talentenwedstrijd loopt ze Andrea weer tegen het lijf, haar jeugdliefde. Andrea moddert maar wat aan in het leven. Dat zijn studies hem geen baan zullen opleveren, weet hij maar al te goed.  In tegenstelling tot zo veel andere Italiaanse jongeren denkt Andrea niet aan emigreren. Integendeel, hij wil terug naar zijn roots, en wil  op een afgelegen plek in de Piëmontese bergen het veebedrijf van zijn grootvader weer leven inblazen en kaas gaan maken op ambachtelijke wijze. En tussen die twee uitersten flakkert de liefde weer op. Heeft zo'n liefde wel een toekomst?  Het maakt van Marina Bellezza alvast een mooie liefdesroman en coming-of-ageroman.

Hoewel  deze tweede roman zeker niet zo gaaf is als Staal,  was ik toch onder de indruk van de sfeerschepping. Avallone toont ons weer een Italië dat niet in de toeristische foldertjes voorkomt. In de bergen rond Biella in Piëmonte liggen de dorpen er verlaten bij. Jongeren trekken er weg, en bespoedigen zo nog het verval van de streek. Het individuele verhaal van Andrea en Marina, elk met hun eigen droom, sluit zo naadloos aan bij het grotere geheel van een land dat er maar niet in slaagt een toekomst aan zijn kinderen te bieden, tenzij ze die voor zichzelf uitvinden. La vita è bella.   De Italiaanse droom opnieuw uitgevonden. 

★★★1/2

Het puttertje - Donna Tartt

Vertaald door Sjaak de Jong, Paul van der Lecq, Arjaan van Nimwegen 

Uitgegeven bij Anthos

928 blz.

Wat zit er achter de scheur op de cover? Een schilderij van de 17de-eeuwse Delftse meester Carel Fabritius, waarop een distelvink of putter staat. Voor mij, duidelijk geen groot vogelkenner, is daarmee ook het aanvankelijke mysterie van de titel opgelost. 

Het schilderij is een buitenbeentje in zijn tijd: heel sober en klein, helemaal geen barokke compositie. Toch maakt het indruk : de eenzame distelvink met een bijna onooglijk kettinkje vastgeketend tegen een kale wand, zijn vlucht voor altijd gefnuikt. 

Voor de jonge Theodore Decker, het hoofdpersonage van deze roman, is het schilderij een houvast na een traumatische ervaring in zijn jeugd. Dertien is hij als zijn moeder omkomt bij een  bomaanslag op een New Yorks museum. Hijzelf blijft bij mirakel ongedeerd. Nou ja, ongedeerd. De tragische gebeurtenis blijft hem achtervolgen en bepaalt zijn lot, zijn keuzes, zijn vriendschappen. Zijn band met het doek is obsessioneel en zal uiteindelijk leiden tot de thrillerachtige toestanden waarmee het boek begint.  Veertien jaar na datum vinden we een gekwelde Theo terug in een hotelkamer in Amsterdam, compleet in de war en bang om ontmaskerd te worden in een moordzaak.  

Misschien doet deze zeer summiere samenvatting geen recht aan de ingewikkelde plot,  maar het zou zonde zijn de pret te bederven voor al wie aan dit lange leesavontuur begint.   Als je  deze turf van 928 pagina's met succes wil afmaken, kan je  spoilers missen als kiespijn. 

Je wordt uiteindelijk ook rijkelijk beloond voor je inspanning. De scènes in het museum na de aanslag, de vreemde vriendschap met leeftijdgenoot Boris, in vele opzichten een lotgenoot, de loodzware druk van vermeende schuld die op Theo rust, zijn kennismaking met de wondere wereld van het kunstantiquariaat en de dunne lijn tussen vervalsing en restauratie, zijn onmogelijke liefde voor Pippa, zelf een slachtoffer van de aanslag … , het is een ongelooflijk rijk boek.

Coming-of-ageroman, thriller, psychologische roman, het is alles-in-één. En hoe bizar de personages en hun omstandigheden ook lijken, naarmate de roman naar zijn eindpunt gaat, blijkt het allemaal nog te kloppen ook, tot en met de keuze van het schilderij. Hoedje af voor de geniale constructie!

Het was lang geleden dat ik nog eens echt in de ban was van een literair boek. Donna Tartt – vooral bekend van het cultboek De verborgen geschiedenis - heeft dat weer eens voor mekaar gekregen.  

Is het dan perfect? Neen, daarvoor is het net iets te uitgesponnen. De hele zwendel waar Theo en het schilderij in terechtkomen had wat mij betreft best wat korter gekund. Daarom geef ik Het puttertje net geen vijf sterren.

★★★★1/2