A Thousand Ships - Natalie Haynes

 

Uitgegeven bij Picador

347 blz.

Een boek naar mijn hart! Haynes vertelt het verhaal van de Trojaanse oorlog vanuit vrouwelijk standpunt. Niet de helden van Homerus maar alle vrouwen die door de oorlog zijn geraakt, zijn het middelpunt van deze roman. Hecabe, Penelope, Andromache, Cassandra, Iphigenia : stuk voor stuk mooie vrouwenportretten. 

In hoofdstukjes van wisselende lengte geeft de auteur een stem aan bekende en minder bekende vrouwen, van koninginnen tot slavinnen, van oud  tot jong. Tussen die hoofdstukken door komt Calliope aan het woord, de muze die de regie in handen heeft. Zij houdt de soms onwillige dichter op het vrouwelijke pad. Het is haar missie de vrouwen in het daglicht te  stellen en hun verhaal te brengen. Ze hebben lang genoeg gewacht. "A war does not ignore half the people whose lives it touches." Het vraagt soms wat overtuigingskracht om de epische dichter zover te krijgen.  Heeft hij soms schrik van het tragische? Beseft hij niet dat helden slechts bestaan bij de gratie van slachtpartijen, waarvan de oorzaken en gevolgen reiken tot ver buiten het slagveld?   

 

Absoluut hoogtepunt waren voor mij de pittige brieven van Penelope aan Odysseus, die er na 10 jaar oorlog in slaagt nog eens even lang te cruisen op de wereldzeeën voor hij de weg naar huis terugvindt. Om van te smullen. Evengoed was ik geraakt door de tragische levensbestemming van Cassandra, die alles  ziet maar niet gehoord wordt. En je kan niet onverschillig blijven bij het hartverscheurende lot van Andromache, die als oorlogsbuit wordt toegewezen aan de man die haar kind van de rotsen wierp. Of van Iphigenia die beseft dat ze niet  ten huwelijk wordt geleid maar naar een brutale offerdood.  De hoofdstukken rond de kleuterachtige strapatsen van de vele godinnen die een stuk in de pap te brokken hebben, zorgen voor een luchtigere noot. 

Wat heb ik hiervan genoten. 

Ik hou van historische romans met een feministische twist, net zoals ik ook fan ben van de romans van Madeline Miller, die voor Haynes  al aan de slag ging met dit thema. Ik verwijs hier naar  Een lied voor Achilles en Circe. (Van beide boeken vind je besprekingen elders in deze blog.)

Ik heb meteen na de lectuur van deze roman er mijn oude jeugdboek Ilias en Odyssee bijgehaald.  Ik kijk er vandaag weliswaar met minder onbevangen blik naar dan toen ik een leergierige tiener was. Maar ik ben wat blij dat ik dit boek, prachtig geïllustreerd trouwens, nooit weggedaan heb. 

 

★★★★★

 

PS. Ik heb dit boek in het Engels gelezen. Bij mijn weten is het nog niet in het Nederlands vertaald.

De kat en de generaal - Nino Haratischwili

Uitgegeven bij Meridiaan Uitgevers

Vertaald door Elly Schippers en Jantsje Post

680 blz.

De Duits-Georgische schrijfster en theaterregisseuse Nino Haratischwili blijft in de ban van het thema oorlog. Dit keer haalt ze haar inspiratie uit de recente Tsjetsjeense geschiedenis. In een afgelegen bergdorpje wordt een jonge vrouw het slachtoffer van een gruwelijke oorlogsmisdaad. Jaren later wordt een van de betrokkenen ter verantwoording geroepen door zijn dochter. Met desastreuze gevolgen voor hen beiden. Want de vraag 'wie is schuldig' is op papier eenvoudiger dan in de werkelijkheid.  Het achterplat spreekt van "een psychologisch zeer geladen, duistere schuld-en-boeteroman", en dat is een rake typering.

Ik was geboeid door de manier waarop de auteur begrippen als schuld, dader, slachtoffer uit de sfeer van de vooroordelen probeert te halen. Dat zorgde ervoor dat ik bleef doorlezen, hoewel ik soms moeite moest doen om mij door de gruwelen  heen te worstelen. Ik merk dat ik daar steeds minder goed tegen kan.

De kat en de generaal met zijn intrigerende titel is alweer een huzarenstukje geworden van Haratischwili. Het zit ongelooflijk goed in elkaar. Daardoor bleef mijn leeservaring wat afstandelijker dan bij haar vorige roman Het achtste leven (voor Brilka). Misschien waren mijn verwachtingen ook wat te hoog gespannen. En wat zeker ook meespeelde is dat De kat en de generaal echt wel een duister boek is. Anders dan in Het achtste leven (voor Brilka) vind je hier geen tegengewicht voor al dat donkere. Minder humor, minder passie, minder levensvreugde. Maar evengoed 4 sterren waard.

★★★★

2014

Oei, laatste datum van publicatie :  5 september 2014. Ik heb wat in te halen. Niet dat ik ondertussen niet meer gelezen heb, maar ik ben niet meer aan schrijven toegekomen.  Nog net voor het nieuwe jaar inzet kijk ik terug op mijn leesjaar en probeer er de toppers en trends uit te halen. 

Zo zonder het na te kijken komt al meteen de eerste titel : I am Pilgrim van Terry Hayes.   Vijf sterren heb ik hem gegeven in mijn Goodreads-lijstje maar je vindt hem niet terug in mijn blog. Ook nu weer vind ik het moeilijk om iets over deze roman te zeggen zonder spoilers te gebruiken.  Het is een spionageroman uit het post-9/11-tijdperk.  Misschien moet je maar meteen  op Goodreads kijken. https://www.goodreads.com/book/show/14781675-i-am-pilgrim

En dan was er Een vrouw op 1000° (Hallgrimur Helgason). Ronduit een heerlijk boek, maar niet  iedereen was even gelukkig met mijn aanbeveling. Misschien was de humor te rauw?  Toch  blijf ik erbij: schitterend boek. Je vindt het terug in mijn verslagje van 25 mei.

http://gal-altijdeenboek.blogspot.be/2014/05/een-vrouw-op-1000-hallgrimur-helgason.html

Als je mijn leeskeuze onder de loep legt, blijk ik erg gefascineerd door oorlog. De Tweede Wereldoorlog was heel erg aanwezig in  Een vrouw op 1000° - Hallgrimur Helgason, De verhalenvertelster - Jodi Picoult, Sergeant in de sneeuw - Mario Rigoni Stern,  Een speciaal soort voorzienigheid - Richard Yates en De gouden bril - Giorgio Bassani. 

Het menselijk lichaam - Paolo Giordano focust dan weer op de oorlog in Afghanistan. 

Afgaande op mijn blogpagina's van 2014 lijk ik aan de hype van de Eerste Wereldoorlog voorbij te zijn gegaan. Toch is dit maar schijn, want ik heb wel enkele verslagjes in de steigers staan. Ik las dit jaar De witte veer van John Boyne, De spiegelingen van Erwin Mortier en de Oorlogsdagboeken van Virginie Loveling.  Oorlog en terpentijn – Stefan Hertmans las ik al in 2013. 

Als ik nu nog een beetje  meer schrijfdiscipline aan de dag leg, kan ik binnenkort De Groote Oorlog in boeken deel 2 publiceren.  (In november 2010 maakte ik al een eerste leeslijstje rond de Groote Oorlog)  

In afwachting nodig ik jullie uit mij te volgen op Goodreads. Hier heb je alvast een kijk op mijn volledige leesactiviteit op dat medium. Misschien ook een commentaartje?

https://www.goodreads.com/user_challenges/1212888?utm_medium=api&utm_source=challenge_widget&utm_campaign=

Ik wens jullie nog een gelukkig 2015 met veel boeiende leeservaringen en boekontmoetingen!

Het menselijk lichaam - Paolo Giordano

Vertaald door Mieke Geuzebroek en Pietha de Voogd

Uitgegeven bij de Bezige Bij

350 blz.

Na De eenzaamheid van de priemgetallen kiest Giordano voor een heel andere setting voor zijn tweede roman. Het menselijk lichaam speelt zich voornamelijk af in Afghanistan, waar een groep jonge militairen deel uitmaakt van de internationale troepenmacht, die het land moet beschermen tegen de Taliban. 

De vijand zit overal.  Hij zit verscholen in de grotten van het gebergte, in de dorpen die nochtans ‘gezuiverd’ waren van vijandelijke elementen, maar evengoed is hij aanwezig op de legerbasis. In het zand dat overal is, de verveling en de eenzaamheid, en de irritaties die conflicten worden. In hun lichamen, die het laten afweten in dit woestijnklimaat, hun afschilferende  huid, niet aflatende jeuk, de voedselvergiftigingen en diarree, de koorts en slapeloosheid. En niet te vergeten, de vijand die ze meegebracht hebben van thuis. Want de meesten van hen zijn naar Afghanistan gekomen met een rugzak vol.  Onverwerkte trauma’s, problemen die blijven  nazinderen, ambities en frustraties. Doe daarbij nog twee legerclichés, de macho-pestkop en een modelslachtoffer, dan liggen alle ingrediënten voor een explosief cocktail zo voor het rapen.

Zo moeten ze aan hun militaire missie beginnen. Uiteraard loopt het fout. In de rugzak van  diegenen die terugkeren, zit nu ook de vraag van schuld en verantwoordelijkheid.  

Giordano toont zich een scherp observator met veel mensenkennis. Je ziet  de pijn van het militaire bestaan zo voor je. Echt meevoelen doe je niet, maar dat hoeft bij deze roman niet eens een nadeel te zijn.

 

★★★★☆