De vijand van mijn vader – Almudena Grandes

Vertaald door Mia Buursma

Uitgegeven bij Signatuur

400 blz

Spanje 1947. In Europa is het fascisme tot staan gebracht, maar in Spanje blijft Franco aan de macht tot halfweg de jaren 70. Dat zijn feiten die je wel weet uit de geschiedenislessen, maar als je erover leest in een roman met een jongetje van negen in de hoofdrol krijgt het verleden een heel persoonlijk gezicht. 

Nino groeit op in een bijzondere omgeving : omdat zijn vader   guardia civil is,  woont hij in de kazerne, samen met de andere  gezinnen van de ‘rijkswachters’. De jonge Nino en zijn zusjes horen en zien dingen die een kind niet zou moeten zien. Hoewel de burgeroorlog  officieel gedaan is, blijft hij in de bergen van Zuid-Spanje maar doorgaan. De guardia civil maakt er nog steeds intensief jacht op de ‘rooien’ en het gaat er bepaald niet zachtzinnig aan toe.  

Nino is dan ook het liefst buiten, weg van het dorp. Zo leert hij Pepe de Portugees kennen, een vreemdeling uit het niets opgedoken, met wie hij zalige zomerdagen beleeft, vissend en luierend in de heuvels rond het dorp. Zijn vriendschap is voor de jonge Nino heel belangrijk, net als zijn ‘lessen dactylografie’ in het huis van de Blonde, een nest van linkse vrouwen.  Hij komt er in contact met boeken, wordt een fervent lezer van Jules Verne en krijgt een nieuwe kijk op de wereld rondom zich.

Spannend wordt het als Nino moet kiezen, want de vijanden van zijn vader zijn niet altijd zijn vijanden.

Van Almudena Grandes las ik al eerder Het ijzige hart, ook al over dat onverwerkte Spaanse verleden. En Grandes is lang niet de enige auteur die de deuren naar het verleden openzet: er is ook Jaume Cabré met De stemmen van de Pamano*, C.J. Samson met Winter in Madrid*, Maria Duenas met Het geluid van de nacht …  Mag er eindelijk gepraat worden over een stuk geschiedenis dat  de Spaanse maatschappij tot  vandaag verdeelt?

Authentiek en nergens melodramatisch : een overtuigende historische roman van de betere soort.

★★★★☆

* Van deze boeken kun je een bespreking lezen in mijn blogartikel van 30 september 2011.

De gevangene van de hemel - Carlos Ruiz Zafon

-->

Vertaald door Nelleke Geel

Uitgegeven bij Signatuur

318 blz.

 

Je moet al bijna van een andere planeet zijn om nog niet van Zafon gehoord te hebben, of tenminste toch van zijn bestsellerreeks rond Barcelona. Geen boek heeft Barcelona beter op de kaart gezet dan De schaduw van de wind, een bizarre roman over  Barcelona onder de dictatuur van Franco. 

Het leek onwaarschijnlijk dat Zafon het succes van zijn eerste bestseller in de reeks over Barcelona nog kon overtreffen. Ik weet niets van verkoopcijfers maar zeker qua leesplezier heeft Zafon zichzelf met De gevangene van de hemel  (deel drie van de ondertussen vierdelige reeks rond het Kerkhof der Verboden Boeken) weer eens overtroffen.  

In deze roman keert Zafon terug naar het verleden van Fermin. Als op een dag een rare klant een heel duur boek koopt in het antiquariaat van de Sempere’s met een duistere boodschap voor Fermin, wordt dat verleden weer heel levendig. En daar zit de kracht van deze roman: uit het individuele verhaal van Fermin  komt zo pijnlijk scherp een van de donkerste perioden uit de geschiedenis van de stad naar voren, een periode van intimidatie, foltering en executies, het handelsmerk van het Francoregime na de Burgeroorlog. Geen spielerei  deze keer met surreële elementen, maar op de eerste plaats een zeer sterk episch verhaal. En op het einde van de roman zet Zafon mooi de deur open naar een vierde deel. 

Voor de trouwe Zafon-fans zijn de personages  oude bekenden, maar ook nieuwe lezers kunnen deze roman probleemloos lezen.

★★★★☆